Përmbledhja poetike "Nën tingujt e natës" e Alma Papamihalit hapët me poezinë "Dashuri e përjetshme" e cila ndjeshëm shprehë dashurinë ndaj Shqipërisë, dashuri e cila shndërrohet në mall. Ajo dashuri nuk vdesë, nuk harrohet, nuk vyshkët, nuk shteron, dhe nuk plaket kurrë. Dashuria ndaj natyrës qe ajo e do dhe i mungon shum e shtyn të bëhet poete,të ushqehet më gjuhen e vet,sepse fëmijët nuk mund të mbesin viktimë e natës. Të "Nëna" krijuesja lidhët tërësisht më moralin e Nënës, dashuria dhe përvujtëria e saj me lumturinë më të madhe ndër duar. Sikur për të gjithë poetet e mërgimit,edhe për Alma Papamihalin jeta në mërgim është Dimër edhe pse ndryshe e kishte imagjinuar, në mërgim çdo stinë qenka dimër, edhe pse Alma ka në shpirt edhe stinën e pestë qe e mban ngrohtë gjithnjë,ajo është stina e dashurisë. Vetminë në mërgim pa të dashurit, në një lagje të panjohur, ku nuk ke me kënd e cakërron gotën, e përcjellin malli, meditimet, shtohen thinjat qe ushqehen me këso meditimesh,siç të poezia"Thinjat": "Dikur fëmijë mendoja/ thinjat qenë për ata/ në moshë të thyer/ por sot i dua thinjat/ mendimi i çdo dite / m´i ka ushqyer. Dhimbja dhe solidarizimi i saj më të vuajturit të poezia "Kuajt" shpreh një diferencim shoqëror qe vështir i shpëton pa vërejtur syrit krijues." Tirana ime" dhe "Në Tiranë"janë poezi qe i kushtohen qytetit të saj të lindjes, ashtu siç është, aty ku ka shum zhurmë, ku ka smog, pluhur dhe trotuaret kah kalojnë gocat e pispillosura, pellgjet me uji qe rënkojnë njësoj si poetja, dhe se është plagë e këtij qyteti njësoj si Alma, qytet qe me së miri e njeh: M´u lagën këmbët / në pellgun me ujë / qe rënkoi si unë ... Por edhe qyteti i Korçës është qyteti nga ka sythet e ëma dhe është po aq i dashur për poeten. Pastaj Kosovës i kushton gjithashtu vëmendje te veçantë,te poezia apeluese "Indiferentizëm që vret",i drejtohet botës që nuk sheh, as nuk dëgjon, apo nuk dëshiron të dëgjoj apo flet:"Ah botë e vjetër / që sheh,dëgjon,por s´flet / indiferentizmi yt i sotëm / sa e sa zemra i vret". Poetja komunikon me realitetin, me natyrën nuk i lëshohet rastësisë, nuk pret qe ti bie nga hëna diçka, apo ti vijë në paketë diçka e dhuruar, e nuk i dihet paketa të tilla mund të sjellin edhe halle ose surpriza qe nuk gëzojnë. Krijuesit duhen të jenë këmbëngulës si bleta apo tekanjoz si fëmijët, kundrejt rrethit i cili nuk është gjithmonë i mëshirshëm, por herë-herë edhe si lule e heshtur qe numëron ditët qe kalojnë e qe "Nen tingujt e natës" dhe të muzikës përpiqet qe jetën ta kaloj të dyfishtë:"Dita stafetën i dha natës / prisja diçka të tillë/ kur muzgu zë të bjerë/ frymëzimi merr zanafillë. Heshtje dhe përsëri muzikë / mbrëmjeve dëgjoj një serenatë / nëse di dhe natën ta jetosh / jeta është dyfish e gjatë. Të poezia Nen Tingujt e natës. Shprehja e saj alegorike për poetet dhe poezinë,qe të paret dashurojnë e nuk e shijojnë kurrë, por qe nuk vdesin kurrë, sepse ata rilindin aq sa lexohen, ndërsa frymëzimi vjen i papritur e shpesh i gjënë poetet të pa përgatitur. Lirika e Almës për dashurinë është gjithashtu një temë sublime qe i kushton disa poezi. Jeta është plot kundërthënie e qe dashuria duhet ta mbisundojë, të dhurohet dhe të pranohet. Aty ku rrah pulsi i dashurisë asgjë nuk plasaritët as thyhet në jetë. Rolet ndahen nga rastësia por vuajtjet i përjetojnë ata qe nuk e kanë rolin kryesor. Dashuria i ka të gjitha të mirat, përkëdheljet, ëndrrat, jetën ,besimin, vetëm atëherë kur është reciproke, e barabartë: Përkulu / në do të me puthesh / s´jam aq e gjatë /sa ti / Zgjatu / në do të me duash / kacavjerrjen e urrej / në dashuri. Të poezia "Barasvlerë". Me poezinë "Reflektime" Alma Papamihali e përmbyllë këtë përmbledhje poetike pothuaj se me apel qe të merren përgjegjësi për ta lëvizur jetën përpara, dhe të korrigjohen gabimet e së kaluarës sepse na ulërinë zemra nga çalimet,nga fantazmat e maskat. "Shqiptar i përgjumur në krevat i gozhduar / mos prit më nga bota, lëviz për të ndryshuar. Alma lufton determinizmin në jetë, në art dhe e ruan origjinalitetin e vet krijues nganjëherë edhe me fanatizëm feminist, edhe pse shihet se Alma edhe pse në mërgim përcjell me dashuri letërsinë shqiptare, por edhe atë gjermane. Njeri nder poetet tjerë të preferuar të Alma Papamihalit është edhe poeti gjerman Heinrich Heine në një libër të tij "Ausgewählte Kostbarkeiten" kur flet për Artin dhe fjalën thotë"Ashtu siç ishte i pathyeshëm dhe i fortë Anteusi i madh kur qëndronte me këmbët e tij mbi sipërfaqen e nënës Tokë,dhe forcën e vet e humbi atëherë kur Herkulesi e peshoj lartë, ashtu është edhe poeti i fortë dhe i qëndrueshëm për aç sa nuk shkëputet nga baza e realitetit,dhe do të bëhet i pa vetëdijesuar derisa shpirtërisht qëndron në ajrin e kaltër". Pra poezia është pasqyrë e jetës. E tërë poezia e Almës është e tillë,shpalosë momente reale e pa ngarkuar me simbolikë të tepruar dhe mbi rrafshin real edhe pse nga njëherë rrafsh i dhimbshëm. Poezia e saj me varg të rimuar përafërsisht tetërrokëshe është e rrjedhshme me metaforë e alegori të sinkronizuar shum mirë me semantik apo porosi të qartë dhe të e lexueshme mëton realizim të mirë të fjalës s e shkruar poetike për çka i urojmë nga zemra suksese dhe t´i ketë lexuesit e saj.

Gjuha dhe traditat shqiptare, do vazhdojne te mbeten ushqimi shpirteror i cdo shqiptari, edhe pse larg vendlindjes.
Te tilla emocione u pershkruan kete fundjave, edhe tek publiku i gjere shqiptar, me banim ne Aschaffenburg te Gjermanise, qe kishin ardhur per te marre pjese, ne festen e organizuar me rastin e mbylljes se vitit shkollor, por edhe njehkohesisht ne festen tradicionale, qe organizohej nga qendra kulturore e qytetit, ndermjet grupeve kulturore-artistike te vendeve te ndryshme.
Fteses se perfaqesuesve shqiptare i´u pergjigj shkolla jone, me nje pervoje relativisht te re (1 vjecare), por me nje deshire dhe inciative, e cila ka arritur te tregoje gjithmone para publikut, nje nivel te vecante, e cila e ka burimin tek deshira dhe pasioni i nxenesve, punes serioze me ta, si dhe inkurajimi i prinderve shqiptare, qe nuk kane munguar per asnje cast ne cdo aktivitet te zhvilluar.

Pas prezantimit te grupit kulturor hungarez, italian, turk, rus, afrikan, spanjoll etj...erdhi dhe rradha e grupit shqiptar.
Sara Xhaferi, nje nga nxeneset e talentuara te shkolles, i beri nje pershendetje te pranishmve, si dhe prezantoi edhe njehere grupin e talentuar te shkolles "Iliria", ku nder te tjera tha...
" Ne jemi femije te lindur ne Gjermani, qe flasim dhe mesojme gjuhen gjermane, por kurrsesi nuk do t´ja lejonim vetes te linim ne harrese gjuhen e nenes, traditat dhe kulturen tone, te cilat ne nje menyre te thjeshte duam t´i prezantojme sot perpara jush, nepermjet ketyre kengeve dhe valleve, me fjale aq domethenese per ne dhe per ju te gjithe"...

Ishte vertete nje surprize per gjithe te pranishmit, te cilet ne ndryshim me pjesmarresit e tjere, qe prezantoheshin me mosha te rriturish, pane tek prezantimi shqiptar te ngjiteshin ne skene, nje grup nxenesish nga mosha 6 deri ne moshen 14 vjecare.
Larmia e moshes, zbukuruar me buzeqeshjet e tyre qe e ndricuan ate skene ne nje ambjent te mrekullueshem natyre, dallonte vecanerisht nga kostumet karakteristike te disa prej nxenesve, qe nga veshjet karakteristike te Shqiperise se mesme, te jugut dhe asaj te veriut, te cilet shoqeroheshin nga nxenesit e tjere me bluzat kuq e zi.

Kenga "O sa mire qe jam shqiptar", ishte ajo qe i dha tonin ambjentit perreth. Publiku duartrokiste, por shume prej tyre (shqiptare) nisen te kendonin se bashku me nxenesit e shkolles. E njejta gje, ndodhi edhe me vallet ne vazhdim, tekstet e te cilave nxenesit i kendonin gjate kercimit te tyre...

Nxeneset e talentuara te valles, Venesa Brestovci dhe Marigona, me kercimin e tyre, ishin nje surprize per kete mbasdite te bukur korriku, por edhe te vecante per nga rendesia ne historine e shkolles se re shqipe "Iliria".
Nuk mund te mos permenden ketu edhe nxenesit e tjere Leon, Elio, Sabina, Alicia, Livian, Paula, Justin, Lirind, Vlera, Vjosa, Vanessa, Janina, Dejvi, Xhoni, Ana, Rinesa...te cilet me shume se asnjehere tjeter, ndjene te jene gjak shqiptari.

Vallja e tyre perfshiu shume nga spektatoret e pranishem nen tingujt e kenges "Valle Kosovare".
Pervec programit te shkolles artistike, nje prezantim i traditave shqiptare, ishte ushqimi shqiptar,shoqeruar nga pije tradicionale si konjak nga Shqiperia dhe veres se kuqe nga krahinat e Kosoves,
"Arritem sot te shijojme pakez Shqiperi..." degjoheshin fjalet e te pranishmeve. Midis tyre ishin edhe te ftuar nga Shqiperia dhe shqiptare me banim ne Suedi, te cilet festuan teresisht dhe ndjene emocione te pa provuara me pare.

Nje kontribut te vecante ne kete feste, (ashtu si edhe ne festat e tjera te organizuara nga shkolla shqipe), ishte dhe sponsorizimi i vellezerve Bujar & Fatbardh Xhaferi, si dhe zotit Bekim Brestovci...te cilet mundesuan edhe kesaj here, mbarevajtjen e aktivitetit te shkolles shqipe "Iliria", ne Aschaffenburg te Gjermanise.

Ndaj edhe ne emer te nxenesve, por edhe ne emrin tim personal, si mesuese e gjuhe shqipe dhe drejtuese e aktiviteteve kulturore, do doja t´i falenderoj publikisht, per patriotizmin dhe deshiren e tyre te mire, qe duke u kombinuar me talentin dhe vullnetin e ketyre nxenseve, kurorezoi edhe njehere nje sukses te vecante, jo vetem tek publiku shqiptar, por edhe tek ai i huaj.

Shkolla shqipe e femijeve shqiptare ne Gjermani, perfundoi me sukses nje vit mesimor.
Keta femije nuk mesuan vetem te shkruajne dhe te lexojne shqip, por gjithashtu ata u organizuan te kendojne, recitojne dhe kercejne nen ritmet e muzikes se bukur shqipe.
Ata ndihen edhe me te rritur, kur cdo dite qe kalon, shtojne bagazhin e gjuhes se bukur shqipe.
Nuk kane si mos te te kujtohen vargjet e te madhit Fishta tek shoh fytyrat e ketyre femijeve:

Gjergj Fishta

Burimi: © www.zemrashqiptare.net